( 1 ) 6 - از عيسى بن السرى ابى اليسع گويد : به امام صادق ( ع ) گفتم : به من از دعائم اسلام خبر بده همانها كه روا نيست احدى از معرفت چيزى از آنها كوتاهى كند آنچه كه هر كس در معرفت چيزى از آنها كوتاهى كند دينش تباه شود و خدا عملى از او نپذيرد و هر كه آنها را بداند و بدان عمل كند ، دينش شايسته باشد و عملش پذيرفته گردد و در آن روشى كه دارد براى نادانى در هيچ امرى كار بر او تنگ نشود . در پاسخ فرمود : آنها شهادت به يگانگى خدا و ايمان به رسالت محمد ( ص ) و اقرار به اين است كه هر چه از جانب خدا آورده حق است و در عهده داشتن حقى در اموال كه زكات است و قبول ولايتى كه خدا بدان فرمان داده يعنى ولايت آل محمد ( ص ) . گويد : به آن حضرت گفتم : آيا در ولايت شرط مخصوصى است و فضيلتى كه مستحق آن بدان شناخته شود ؟ فرمود : آرى ، خدا عز و جل فرمايد ( 59 سوره نساء ) : « أيا كسانى كه گرويدند اطاعت كنيد خدا را و اطاعت كنيد رسول را و صاحب الامر خود را » و رسول خدا ( ص ) فرموده است : هر كه بميرد و نشناسد امام خود را ، به مردن جاهليت مرده است ، رسول خدا بود و على ( ع ) امام بود و ديگران در برابر او معاويه را امام دانستند ، سپس حسن ( ع ) بود و سپس حسين و ديگران گفتند يزيد بن معاويه و حسين بن على ( ع ) برابرند ، و در اينها برابرى نبود ( على كجا و معاويه كجا حسين بن على كجا و يزيد كجا ؟ سپس خموشى گرفت و باز فرمود : توضيح بيشترى ندهم ؟